Του Αλέξη Σπυρόπουλου(www.enet.gr)
Ο (πρωτ)αθλητισμός έχει κανόνες. Κοινούς, σε όλα τα σπορ. Καμιά φορά, κοινούς και με τους νόμους του τζόγου. Οπως: Την παρτίδα πρώτα τη σώζεις. Κι ύστερα «τα δίνεις» για να την κερδίσεις.
Αυτό το παιδί στον τελικό του άλματος εις μήκος, χθες στο Πεκίνο, παρασύρθηκε σαν αρχάριος χαρτοπαίκτης. Να τα παίξει, ευθύς εξαρχής, όλα-ή-τίποτα. Να κερδίσει, είτε με την πρώτη είτε ποτέ. Εβαλε, μονάχος, τις πιθανότητές του απέναντι. Εναντίον. Αναμενόμενα, γι' αυτή τη νοοτροπία, μεταξύ όλα και τίποτα πήρε το δεύτερο. Τίποτα. Πέρασε πρώτος (από τον προκριματικό) και κατετάγη τελευταίος, με επίδοση... παύλα.
Δεν είναι σοφό να τα βάζει κανείς με τους λογικούς όρους του ανταγωνισμού. Και η Ρωσίδα στο επί κοντώ, εάν έδειχνε τέτοια προσέγγιση, θα μπορούσε να ξεκινήσει να πηδά από τα πέντε μέτρα. Οταν οι άλλες θα είχαν τελειώσει. Μήπως, τα πέντε μέτρα, δεν «τα είχε»; Αποδείχθηκε, μετά, τι είχε. Επραξε, όμως, το αυτονόητο. Πρώτα κατοχύρωσε (αρχίζοντας με 4μ.70), έπειτα άφησε τις υπόλοιπες να πέσουν σαν ώριμα φρούτα, νίκησε, στο τέλος έβαλε και το κερασάκι του παγκόσμιου ρεκόρ. Η φυσική σειρά των πραγμάτων στον υψηλό ανταγωνισμό. Ο τέλειος αγώνας.
Ο (πρωτ)αθλητισμός, σε όλα τα σπορ, έχει την επιτυχία, έχει και την αποτυχία. Ενα έθνος αθλητικής κουλτούρας αγαπά εκείνον που πέτυχε. Δεν αντλεί περηφάνια, μόνο χαίρεται με τη χαρά του. Το ίδιο αγαπά κι εκείνον που απέτυχε. Δεν καταρρακώνεται το γόητρο της πατρίδας, απλώς συμμερίζεται τη λύπη του. Για όσα, επί χρόνια, προσπάθησε και, τη στιγμή της κορύφωσης, τελείωσαν άδοξα. Ο Τσάτουμας έχει την αγάπη μας.
Την ίδια μέρα που η Σουηδέζα και ο Κινέζος αδυνατούσαν να περάσουν πάνω από τα εμπόδια, τα οποία σε φυσιολογικές συνθήκες τα υπερπηδούν μηχανικά, την ίδια αυτή μέρα ο Ιακωβάκης, ένας πραγματικός (και τόσο γήινος) αθληταράς, δίδαξε τι σημαίνει να πηγαίνεις από τη νορμάλ οδό. Επέλεξε να μη διαλύσει το πόδι που τον ενοχλούσε. Να μη τραβήξει μπουνιά στο καρφί, πιστεύοντας πως θα ματώσει το καρφί αντί για την μπουνιά. Δεν αφέθηκε στον «μεγαλοϊδεατισμό» ενός μεταλλίου. Ετρεξε με πόνο, γεγονός ήδη μεγαλειώδες, έφερε τον έντιμο τερματισμό στον τελικό Ολυμπιακών Αγώνων του αγωνίσματός του. Και αύριο θα συνεχίσει. Γιατί σημασία, στο τέλος, έχει το ταξίδι.
Ταξιδεύοντας στη μαγεία του αθλητισμού, πάντοτε ανατέλλει η επόμενη ημέρα. Και ο επόμενος στόχος. Γράφαμε εδώ, μόλις προ ημερών, ότι η Δεβετζή «πάρει, δεν πάρει μετάλλιο» και ο Ιακωβάκης «μπει, δεν μπει στον τελικό» έχουν από μας κάτι πιο σημαντικό. Εν τέλει, και το μετάλλιο πήρε η Δεβετζή και στον τελικό έτρεξε ο Ιακωβάκης. Το πιο σημαντικό που έχουν από μας, είναι ότι θα θέλαμε τα (μικρά) παιδιά μας να τους μοιάσουν.
Μας κάνουν, και μας περισσεύουν, για πρότυπα. Σε εποχή που είναι τόσο, μα τόσο δύσκολο να ξεχωρίσουν τα αυθεντικά από τα φο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου